15-20 december 2006, zaterdagmiddag

De dood komt als een geliefde

Maarten:  Het is een paar keer in mijn leven gebeurd dat het hele verleden over me heen rolde en dat ik daardoor alles wat er aan het gebeuren was vergat. Dat is me deze keer ook overkomen. Ik had hetzelfde gevoel dat ik wel eens in de dodenbarak had, dat het einde van dit tijdelijke leven nu heel dichtbij was. Dat gevoel had ik.

Het was aan de ene kant een gevoel van schrik, maar aan de andere kant ook een gevoel van: oh, eindelijk is het zover. Maar het gekke is dat ik op zo’n moment alles kwijt ben waarin ik leef: dat ik in Mennorode ben, dat ik bezig ben met jullie samen iets te ontdekken, ik was het totaal kwijt. En toen ik bijkwam – zo moet ik het maar zeggen – was het al veel te laat, en kwam ik te laat bij jullie.

 

- Vraag A.: Kun je er nog iets meer over zeggen?


 - Maarten: Het is aan de ene kant een gevoel dat je ter verantwoording geroepen wordt, en aan de andere kant dat je nu vrij bent. Dus tegelijkertijd. Er wordt eigenlijk aan je gevraagd: wat heb je met je leven gedaan? Niet door een of andere scherprechter, maar gewoon, die vraag is daar. Aan de andere kant realiseer je je: ja, dit is dus dicht bij het einde van dit tijdelijke bestaan.

Op dat moment is alles waar we allemaal mee bezig zijn weggewist.

Het is zo grappig, dan word je ‘wakker’ en realiseert je dat je te laat bent, en je denkt: wat moet ik doen? Ik moet mijn jasje aantrekken, ik moet de kaart meenemen van de kamer … en je bent gelijk weer hup! in alles wat er nu is. Dan merk je ook dat het eigenlijk heel gek is, dat het überhaupt kan, dat je er helemaal uit bent en hup! je bent weer terug. Dat is fantastisch! Maar meer hoef ik er niet over te zeggen [lacht].

De dood komt als een geliefde