Vrijwillig deelnemen
Sterrelaansessies, 8 december 1990

             

Het wordt, denk ik, voor ons allemaal toch geleidelijk aan duidelijk dat in alles wat je doet, denkt en voelt binnen het gebied van het ‘ik’ – dat is die betrokkenheid op voortzetting, op worden, op verbeteren van jezelf en van de situatie – een niet eindigende onrust is. En altijd weer constateer je dat, wat je ook doet, er altijd een vraag overblijft en ook een verlangen om die vraag te beantwoorden.


Als we naar de wereld in het groot kijken, zien we dat daar hetzelfde plaatsheeft, technische veranderingen, economische veranderingen, veranderingen in denken. Maar het draait altijd weer terug naar dat punt wat zichzelf voortstuwt en waarvan je geen idee hebt waar het uit voortkomt.

Zolang je in die beweging, die door de hele wereld in allerlei schakeringen aanwezig is, je leven leeft, zal er altijd het volgende zijn waar je aan wilt voldoen.
Het is maar zelden dat het genoeg voor je is om stil te zijn, om dat hele leven waar je deel aan hebt, waar je verantwoordelijkheden hebt, zoals het is tot je door te laten dringen. Er voor dat moment niets aan te doen en in te gaan op jouw deelname daarin.


Dat is dus niet meer in het vlak van het je uitdrukken, ontdekken, standpunten innemen. Het is uitsluitend ervaren dat je er bent, dat je bij dat alles hoort, maar dat je er niet afhankelijk van bent.
Je lichaam is zoals het is, en het zal eens eindigen. Dat is een zekerheid. En er is de mogelijkheid om het gestuwd worden te beëindigen, zodat je vrijwillig deelneemt en niet onbewust voortgedreven wordt. Dit alles natuurlijk los van de concrete noodzaak om in je levensonderhoud te voorzien, dat is duidelijk.
Als je de moeite neemt om stil te zijn, merk je dat er een veel grotere aandrijfkracht is, die je eigenlijk altijd ontgaat. Die aandrijfkracht maakt je blind voor wat er gebeurt, met jezelf, met de anderen en met de wereld. Wat we proberen is contact te krijgen met die bijna altijd onbewuste stuwing. Want het is die stuwing die maakt dat we niet kunnen zien wat er eigenlijk nodig is, niet alleen voor onszelf, maar in het totaal van de mensheid.

 
Vrijwillig deelnemen