Beginnen
Sterrelaansessies, 26 januari 1991

             

Als enkele mens vraag je je af hoe je in het geweld wat op het ogenblik is losgebroken [1] , nog kunt doen.
Daarmee ga je dan terug tot een heel oud gegeven: dat je niet alleen een wezen bent wat in tijd en ruimte in deze wereld zijn weg vindt, maar dat je ook iets anders bent. En in hoeverre is dat laatste een werkelijkheid voor je?
Eigenlijk wordt nu, nog dringender dan voorheen, een plaatsbepaling van onszelf gevraagd. Het lijkt dat de tijd die ons gelaten wordt om ons daarvan bewust te worden, steeds korter wordt. Dat geldt zeker voor ons hier, die niet heel direct in het gewoel van de hartstochten gevangen zijn.


Vele Oostbloklanden en het Rusland van nu, zijn gevangen in een heel directe confrontatie met hun dagelijks bestaan. Ze zullen zichzelf dus nauwelijks rekenschap kunnen geven van wat er in die oorlog in het Midden Oosten gebeurt.
Dat wijst al een klein beetje waar onze opgave ligt. Je kunt het van die mensen nauwelijks verwachten dat ze beseffen wat er gaande is. En dat geldt ook voor Afrika, en voor grote delen van het Oosten.
Dat betekent dus dat het stuk van de mensheid wat, niet direct bedreigd, zich hiervan rekenschap kan geven, steeds kleiner wordt. En daarmee wordt het beroep op die kleine groep steeds groter.

 

Ik denk dat het heel belangrijk is dat je dat beseft, want iedereen probeert eigenlijk het leven zoals het altijd gegaan is vol te houden. Ik denk dat als je dat zo maar doet, je voorbij gaat aan de eigenlijke uitdaging die voor je ligt. Wat betekent dat je gaat beseffen dat je niet meer in de tijd kunt rekenen. Je kunt niet meer rekenen in: hoe zal het over een maand zijn, hoe zal het over een jaar zijn, wat moet ik vandaag doen om voor de toekomst te werken. Ik denk dat als je hier heel aandachtig bij blijft, je voor je ziet dat het niet in die richting kan liggen. Hoewel je natuurlijk het gewone lijfelijke leven zo goed mogelijk zult voortzetten.

 

Ik althans, voel het als een hele duidelijke aanwijzing dat je nu moet beslissen – en dat is helemaal niet dramatisch –, dat het nu nodig is dat je ziet wat aan het gebeuren is. Wat al in honderden jaren is voorbereid, zonder dat we dat beseften we waren te klein in ons te registreren wat er eigenlijk gebeurde. Er zijn natuurlijk telkens mensen geweest, die dit in hele extreme situaties gevoeld hebben en die daarvan verteld hebben.
Maar die extreme situatie komt heel langzaam dichterbij. En in dat langzame zit het verraderlijke. We kunnen nog steeds uitstellen.

 



[1] Op 17 januari 1991 begon Operation Desert Storm.

 
Beginnen