Voortdurend waarnemen
Sterrelaansessies, 23 maart 1991

             

Soms word je wakker in het ongedeelde. Dat hoeft niet 's ochtends vroeg te zijn, het kan midden op de dag zijn, dat je ervaart dat de wereld n is en dat het gedeelde en het ongedeelde bij elkaar horen. Dat ze nooit los zijn van elkaar. Je merkt dat je zelf je altijd heel erg druk gemaakt hebt om het gedeelde, om datgene wat in ontwikkeling is, wat geboren wordt, leeft en sterft.
Als je kijkt naar de gezichten van de mensen, zie je daarin heel vaak afwijzing, haat en heel af en toe een moment van vergetelheid en van liefhebben.


Je ziet ook dat we allerlei regelingen treffen om die verdeeldheid leefbaar te maken. Je ziet ook dat als we dat doen, we dat doen vanuit het verdeelde, vanuit het afgescheidene. Dat we erg ons best doen, maar nooit het verband, de navelstreng, tussen het ongedeelde en het gedeelde beseffen.
Je ziet dat we vanuit die oneindig verdeelde wereld, met zijn miljarden vormen, ons een denkbeeld trachten te vormen van dat ongedeelde. En dat we elkaar daarvoor zelfs vervolgen, zelfs bereid elkaar daarvoor dood te maken.
Je ziet dat we allerlei systemen ontwikkeld hebben. En als iemand het ene systeem veel beter vindt dan het andere, probeert hij de andere te overtuigen van de juistheid van zijn systeem. Daar brengen we ons leven in door. En gaan voorbij aan de mogelijkheid dat je dat ongedeelde dat je niet roept, dat geen geweld gebruikt, dat er alleen maar is vergeet en vergeten bent.

 

Heel, hl ver weg weet dat je het vergeten bent. Op het moment dat je dat beseft, komen er een heleboel argumenten in je boven, argumenten waarom je niet door hoeft te gaan met dat besef. Want je hebt nog dit en dat en dat te toen, en toen en toen in je jeugd was je zo en zo slecht behandeld, en heeft die dat en dat gedaan. En daarom ben je verontschuldigd om het niet te beseffen.
Af en toe zijn er mensen die je daaraan herinneren. Er is een moment dat dat indruk op je maakt maar dan herneemt het leven zijn recht, je gaat door.
En heel ver weg, niet eens bewust, denk je, net zoals de geleerde van vr twintig jaar, dat als je alles maar ver genoeg verdeeld oneindig klein, en dan oneindig veel van dat oneindig kleine je bij het geheel bent. Maar we weten nu althans we knnen weten dat dat een illusie is, het is een denkmodel.

 
Voortdurend waarnemen